Wizerunek Pączka był ostatnio promowany w gazecie.pl na stronie głównej! A właściwie promowany był link do pewnego posta z pewnego bloga z pewną sesją foto, która odbyła się w mieszkaniu Pączka.
Pączek zażywa sławy pod pseudonimem „zdegustowany kot”, lecz wprawne oko od razu go rozpozna.
Pączek podchodzi do choinki z respektem – pierwsza jaką w życiu widział miała prawie trzy metry. Obecna ma niecałe dwa, ale Pączek traktuje ją dobrze: obchodzi ją dookoła, wspina się na tylne łapki i delikatnie boksuje słomkowe zabawki, próbuje pić choinkową wodę ze stojaka.
Nie ma natomiast respektu dla prezentów. Z obydwu jakie się wczoraj pojawiły od razu zerwał kokardki i gnał z nimi przez całe mieszkanie. Odkąd prezenty zniknęły, Pączek sam leży pod choinką. To jest jego baza wypadowa. Kiedy ktoś przechodzi obok, Pączek wyskakuje i rzuca się mu na nogi, albo na piłkę, albo na sznurek, zależy co przechodzący przezornie ze sobą niesie, w celu odciągnięcia kocura od własnych nóg.
Kruszynka zareagowała na widok pierwszej w życiu choinki prawdziwym szałem. Położyła uszka po sobie i natychmiast zaczęła się wspinać po rozkładanym przez nas sztucznym drzewku. Prawie się wszyscy przewróciliśmy. Kruszynka była zachwycona i na bonus zademonstrowała chodzenie po ścianach prostopadle do podłogi, całkowicie wbrew grawitacji. Odczekaliśmy i ubraliśmy choinkę. Okazało się, że Kruszynka obchodzi się z ubranym drzewkiem bardzo delikatnie. Wspinała się na szafę, na której stało i bardzo ostrożnie huśtała sobie bańki, tak żeby nic nie strącić.
Warkotka, kiedy mieszkała jeszcze w mieście była dla choinki bezwzględna. Przewracała, demolowała, tłukła bańki, targała łańcuchy, papierowe zabawki roznosiła w drobny mak. Przez kolejne lata w domu zamiast choinki była choinkowa gałąź zawieszona bardzo wysoko, poza zasięgiem. Po przeprowadzce na wieś Warkotka ignoruje choinkę. Obchodzi ją tylko to, co poza domem.
Ach, te koty.
Zdjęcie sprzed roku. Pączek i choinkowy olbrzym.
Lampka na stole się zapala – siup i Pączek już pod nią jest. Ulubiona lampka Pączka jako jedyna w mieszkaniu nie ma energooszczędnej żarówki. Specjalnie.
Fotografował Igor.
Co to za wylegiwanie się? No to co, że wcześnie? Jak nie ciebie, to niby kogo mam męczyć?
Cel osiągnięty: wstaję, ale niezbyt przytomnie , bo w nocy obudziło mnie głośne kocie kichnięcie. Pączek był mile zaskoczony, że otworzyłam oczy. Zaczął mruczeć i układać się w najmniej wygodny dla mnie sposób. Na koniec postanowił w pełni wykorzystać zaistniałą sytuację i wyłudzić chrupkę. Miauczał i stepował przy misce, ale jakoś tak niemrawo, bo w gruncie rzeczy sam był zaspany, co było widać po ogonie: płaskim i zgiętym w dziwnym miejscu. Wytrwałam i chrupki nie dałam. Rano w przeciwieństwie do mnie, Pączek był bardzo rześki.
Kruszynka nie przepada za głaskaniem, można ją co najwyżej wziąć na ręce, ale trzymać można tylko obróconą w stronę lewego ramienia. Wtedy siedzi tak sobie z błogą minką nawet kilka minut. Trzeba wtedy stać albo chodzić, bo przy każdej próbie siadania Kruszynka jest oburzona i natychmiast chce iść. Jak ma dość trzymania na rękach to bezceremonialnie odpycha się nogą, albo „wywiesza” się przez rękę w kierunku podłogi. Kruszynka mruczy bardzo rzadko.
Warkotka natomiast lubi tarmoszenie. Im bardziej ją sponiewieram, tym bardziej jest zadowolona. Mam nawet na Warkota taki specjalny chwyt: porywam ją na ręce brzuszkiem do góry, chwytam jedną ręką za przednie łapki, drugą za tylne i ryzykując wybite oko, tudzież krwawą szramę przez środek twarzy robię głośny „gryz” w sam środek warkociego brzuszka. Czasem porwany Warkot warczy. Muszę się przyznać, że zdarza mi się wykorzystać to do wykonania kotem piosenki – wystarczy troszkę pohuśtać, żeby warczenie pięknie się zmodulowało w jakąś melodię. Może i jest to małe nadużycie, ale do nikogo Warkotka tak nie gna jak do mnie i nikomu tak jak mnie nie mruczy w odpowiedzi na tarmoszenie. Więc może nie jest to jednak aż takie nadużycie.
Pewnego razu idę sobie przez pokój i widzę maszerującego dziarsko w tą samą stronę Warkota. Niewiele myśląc zgarniam ją z podłogi i okrutnie czochram. Nagle mój wzrok spotyka okrąglutkie zielone oczka i z przerażeniem orientuję się, że trzymam Kruszynkę. Na widok mojej miny Kruszynka zaczyna mruczeć. To był chyba odpowiednik kociego: he, he, he, ale cię nabrałam. Stałam jak słup soli, a Kruszynka mruczała, mruczała i mruczała.
Warkotka. Jawna prowokacja.
Gość w dom, Pączek do kryjówki. Ale tylko kiedy gość jest liczny. Nieliczny gość jest bardzo mile widziany, a nawet miziany.
Bezgłośny + niewidoczny = bezpieczny.
Ale z tą niewidocznością nie do końca wyszło.
Ładnie wyglądają, ładnie pachną i nieźle smakują.
Gdzie kota nie ma tam myszy harcują. Jeśli zaś w domu są aż dwa koty, a okazjonalnie nawet trzy, to żadne myszy harcować nie powinny. Teoretycznie. Bowiem w praktyce pacyfikacja harcujących myszy przypada mnie.
Warkotka na co dzień żywi się myszami, które łapie w polu. Nie do wiary, że pierwszą połowę życia spędziła w mieście. Jak się już naje, to wraca na śmietankę i zasłużony odpoczynek. Myszy biegające po domu nie robią na niej żadnego wrażenia.
Kruszynce też czasem zdarza się upolować mysz i jest to zawsze mysz mikroskopijna, nie mam pojęcia skąd ona takie bierze. Myszy, które przynosi Kruszynka są zawsze w świetnej formie i bardzo ruchliwe. Wiem to stąd, że zawsze wypuszcza je w domu i natychmiast przestaje się nimi interesować. To jest prezent, który sami sobie mamy złapać, z daleka zapowiadany miaukiem. Kiedyś rozegrała się taka scena:
Z ogrodu dobiega miauk.
Kruszynka zbliża się do domu z mikroskopijną myszką w pyszczku.
Człowiek rzuca się w kierunku drzwi, żeby je przed nią zamknąć.
Kruszynka przyspiesza.
Człowiek przyspiesza i już jest przy drzwiach, już je zamyka.
Kruszynka zostaje za drzwiami, ale w ostatniej chwili przez domykającą się szparę udaje jej się wrzucić do środka mysz.
A oto inna scenka:
Jest późny wieczór. Kruszynka i Warkotka śpią na fotelach przed kominkiem. Nagle spod kominka wyłania się mysz i z tupotem podąża w stronę kocich misek. Kocie uszy odwracają się w stronę źródła dźwięku, kocie powieki bardzo powoli się unoszą. Mysz w tym czasie dociera do miski, wyjmuje chrupkę i zaczyna kierować się z powrotem w stronę kominka, do którego droga prowadzi tuż przed fotelami kotów. Kocie oczy śledzą każdy jej krok, po czym znów się zamykają.
Na koncie mam już 3 (słownie: trzy!) myszy, ręcznie złapane i wyniesione za drzwi. Cała sztuka polega na zapędzeniu myszy w kąt lub odcięciu jej drogi ucieczki, np. przez postawienie na jej drodze własnej stopy. Na otwartej przestrzeni człowiek z myszą nie ma żadnych szans – nie ta szybkość, nie ten refleks. Ale kiedy mamy już myszkę zapędzoną w kąt, wystarczy złapać ją za ogon i czym prędzej wynieść za drzwi. Oprócz trzech odłowionych ręcznie, jedną mysz udało mi się wynieść w koszu na śmieci, w którym buszowała. Z konieczności jestem ekspertem.
Pączek – kot miejski – nie spotkał jeszcze nigdy prawdziwej myszy, ale wobec myszy-zabawek jest bezwzględny. Na zdjęciu czai się na pluszowego gryzonia.
Rozprawa z mysimi złoczyńcami zakończona. Samotny koci mściciel dziś odchodzi, by powrócić znów i ostatecznie położyć kres spustoszeniom czynionym przez polne gryzonie.
Tak mówi legenda. O tym jak w rzeczywistości wygląda polowanie na myszy w wykonaniu Kruszynki i Warkotki – w następnym poście.
Podczas kiedy ja przeszukiwałam górną szufladę, Pączek postanowił przeszukać środkową.
Oczy w czeluści to właśnie Pączek.
